recunchos do meu pobo
Sei que vivín, porque recordo pobos sen electricidade, sen auga nin baño. Recordo lumes no chan, ganado e xente na mesma vivenda, aproveitamento ó límite do chan de labradío, liortas por unhas augas de rega. Asistín ó progreso que cambiou este lugar ata deixalo irrecoñecible.
Agora, asisto ó abandono total, á desfeita dunha época, dun tempo. Vexo saír bagoas da terra pola perda dun amigo, dun namorado do natural -o labrego- o home que foi derrotado pola imparable historia que todo o muda; tanto, que este medio no que escribo e que onte era a modernidade, logo será historia en fabor dos chamados - medios sociais. Nada se mantén, ata o tempo fuxe levando canda el o pouco que parecía inmutable, as ideas.
Pasamos moito tempo das nosas vidas construíndo algo onde sentirnos seguros, pero ata a terra trema ante tanta -modernidade. Aqueles homes que foron o noso referente, van caendo derrotados por un mundo que turra por chegar, quizá, a ningures.
mis vecinos labregos dicen que nunca hubo tantas máquinas y fué tan fácil trabajar la tierra como ahora, ahora que todos la abandonan y se van a las ciudades a englosar las listas del paro....
Vivimos en un mundo sinsentido donde lo que vemos no es lo que parece...terrible vamos de camino al fin de nuestra propia existencia por haber roto los hilos con nuestros antepasados a cambio de un progreso descontrolado que a su paso fué envenenando hasta la mente de los hombres.
Utrella!!!
hola NOFLER. Fai cincuenta anos este era un concello de tres mil habitantes repartidos entre vinte e dous pobos, hoxe somos trescentos cunha idade media de sesenta anos e dúas persoas por casa. cada vez que fallece unha persona cérrase unha vivenda, é lastimoso ver como morre o agro mentres se empurra a xente nas cidades.
Unha aperta,
pues sí, es verdaderamente lamentable y sigo diciendo "sinsentido" como dice una gran persona que conozco yo, nos ha tocado vivir una situación increible, tierras por cultivar pero gentes que sólo busca comida en el Inem no en el campo.
Utrella!!!