é primavera

Orballa lentamente, pingueiras ingrávidas que se resisten a abandonar o espazo  xogan a columparse antes de caer suaves sobre o verde campo e abeberar o natural xardín. Nubes pechas camiñan en formación debuxando de gris sombrías figuras, e deixando no que escribe sensacións de soidade que raian os límites da depresión. Primavera florida, xardín de colores variados que cobren canto o ollo alcanza, branco  da humilde xesta con arrecendos doces, arco da vella pintado sobre o extenso campo. E chove.

Escuros recordos pululan arredor de min traendo imaxes do pasado, recordándome os momentos máis escuros. Será a xoven  primavera que coa súa forza xuvenil pasou levantando esquecidos recordos. Será quizás esta choiva húmida que vai calando nos  desleixados corpos que se resisten a deixar pasar a forza da primavera. Non o sei.

Ollo a través da fiestra e apodérase a melancolía, a deixadez. Un raiolo  despistado entra, pasa e desaparece deixando sensación de vida, de futuro máis luminoso, de renacer. ¡Quen sabe!  Quizá non existan as famosas estacións. Quizá, a humana cabeza invente cambios alí onde nada se move, pero  chove.        

servido por queixa 2 comentarios compártelo