polos camiños de queixa
Camiñando nestes camiños floridos, ollando este ceo tormentoso e aspirando o arrecendo das brancas xestas, séntese o camiñante máis preto do paraíso. Ata min, chegan recordos doutras xentes que noutrora souberon apreciar esta dozura da nosa terra, que morreron namorados de toda a fermosura que so estes lugares ofrecen. Tal é o caso de Rosalía de Castro, que deixou en verso canto amou a nosa terra.
Nesta terra tal encanto
se respira.. triste ou probe,
rico ou farto de querbanto,
¡se encariña nela tanto
Quen baixo o seu ceo se crobe!
TERESA santomil gonzalez dijo
Como esta Queixa de bonita, y ese cielo...
Un abrazo, poema corto pero sentido
2 Mayo 2011 | 07:01 PM