Despois de dous meses de descanso retomo a boa costume de encomiar a fermosura desta nosa terra galega, e criticar todo o criticable ou se cadra máis.
Moitas cousas levan acontecido neste sesenta días. Debates políticos sen posibilidade de arranxo para este país, descontentos cidadáns que saen á rúa demandando máis democracia e algún traballo, cambio nos gobernos autonómicos que desexamos non sexan só de -muiñeiro- soldados mortos nunha guerra que ninguén entende e esta crise que aumenta as desigualdades dunha sufrida poboación, que mira con impotencia como algúns se forran á conta dos demais. Polo demais, todo segue igual, ata a fermosa lúa que alumea nestas noites de verán nace no mesmo lugar de sempre.
E nos, os que comezamos a cumprir anos de a dous ou máis, por teres alcanzado a cheas o cénit da idade, ollamos retrospectivamente intentando atopar sen conseguilo, outros tempos onde a vida era máis fácil e o mundo máis xusto.
Grazas a tódolos / as que neste tempo de seca se acordaron de min e das miñas letras, unha aperta.



TERESA santomil gonzalez dijo
Yo.. misma, me acorde muchisimo de ti: por simpatia y afinidad.
En principio, me alegro de que estes vien, y tus escritos brillen
de nuevo, y estas bonitas vistas de Queixa alegren el corazon
de los llamados desterrados de la Tierra...
Politicamente todo es un asco.. como siempre..
Un abrazo con todo mi cariño.. Sigue en la brecha..
5 Julio 2011 | 12:38 PM