novos tempos

Ano de 1959, mal ano para os pobres. Os nenos baleiraban vagóns de carbón. Subían caldeiros de masa.¡ O mundo non era xusto! ¡Nunca fora xusto!  A garda civil do réxime prohibía saír de noite, falar galego, ler libros prohibidos. Aos mozos de Euskadi non lles gustara. O meu amigo fuxira da escola porque lle bateran e lle fixeran dano. Os mozos de Euskadi tamén fuxiran ó pobo veciño porque tamén lles dixeran :ánimo amigo: eran valentes os mozos porque loitaban polo seu pobo, pola súa xente, pola súa lingua materna.

Os perdedores non ten descanso, foxen por ser xitanos, por ser perdedores foxen e viven na serra de Queixa, foxen cara Francia e mercan pistolas, e bombas que fan estoupar preto dos represores,  ¡eran valentes os de Euskadi! E fixéronse chamar E.T.A. e viron os demócratas do mundo que eran bos. E mataron a Carrero e foron recibidos como heroes no mundo sen represión. Eran valentes e pensaron que eran deuses porque podían matar e lles diciamos :  ánimo amigos: trabucáronse como se trabucou o neno, todos os nenos, moitos nenos.  Non souberon dicir amigo, amodo. Nin respetar aos novos heroes que saíran á rúa dicindo: todos iguais: os comunistas ten nai. E mataron e causaron dor nos mesmos nenos que onte lles dixeran: ánimo amigo.

Pasaran moitos anos. 52 ata aquel 20 de novembro do 2011 cando dixeron :vasta de mortos, 829  son suficientes. Trabucámonos no tempo e sentímonos deuses que non eramos. É tempo dos mortos, dos que din amigo amodo. Morreron os libros prohibidos e morreu o que prohibía falar galego e ler galego. Rematou.

E os nenos que viviron os anos malos descansaron e sentíronse contentos porque á fin morrera a morte inxusta, morrera a xenreira que mata, morrera E.T.A. e comezaba un novo mundo sen mortes inxustas nin medos nas noites de Euskadi.¡ O mundo comezaba a ser xusto!

Todo queda atrás. O mono espido vai deixando rastro de mortos inútiles detrás súa ó longo da historia. Detrás quedan os mostachos dos represores vestidos de militares que repartían malleiras inxustas. Detrás as inxustizas cometidas co pobo xitano, coas mulleres e cos pobres, cos que falaban diferente e pensaban diferente. Con os que bailaran coa fermosa moza que lle gustara ó garda civil.  Todo queda atrás e queda lonxe, moi lonxe os días na serra do Sanmamede e os longos paseos ata Montederramo calzando zocas de pau de Ameneiro. ¡Qué lonxe! Aquel atentado de Atocha, última rabexada dos que pensaban que eran diferentes, raza pura creada dun deus diferente. Os que pensaron que matando aos que matan quedariamos en paz e o mundo sería xusto. Ollo por ollo sen tino, sen xustiza xusta.

Hoxe comeza un mundo novo. Sempre comeza un mundo novo para os que comezan a andaina no vello mundo. É historia a historia da historia que remata. Unha música de liberdade sona ao lonxe. Un recordo  aos que sufriron as consecuencias daquel inxusto ano. Aos que recordan ós seus mortos na contenda  de tódalas contendas. 

As estrelas van fuxindo,

a espesa nebra enrarece

o arboriño que florece

por entre ela vai subindo. * * * Rosalía de Castro

servido por queixa 5 comentarios compártelo